Obiecałeś...

Wczesna wiosna. Pierwsze promienie słońca, subtelny wiatr oraz zieleń rozkwitająca w lokalnych parkach, nasycając kolorami świat i codzienne życie.

Znaleźliśmy się tam razem, po raz pierwszy. Odwrócona, wzrokiem wyglądając za szklaną kaskadę, przyglądałam się podróżującym chmurom na błękitnym niebie. Obserwowałam świat spleciony z intensywniejszych barw, ruchliwych ulic i toczącego się bez wytchnienia życia, którego nie byłam częścią od tygodni, zamknięta w budynku ze szkła i szarego betonu. 
Podmuch wiatru nie rozczesywał mych włosów, ciepłe słońce zapomniało o istnieniu mojej skóry. Przytrzymywana w klatce czterech ścian i rzędzie usłanych białą poszwą łóżek, świat odtrącił schorowane serce oraz duszę, zaklęte w ciele bez uśmiechu.

Tak bardzo w tamtej już chwili, brakowało mi Ciebie.

Zieleń naszych oczu wymieszała się wzajemnie i zachrypnięte "hello" przecięło panującą ciszę. Podszedłeś i uśmiechnąłeś się. Patrząc mi w oczy sięgnąłeś z wolna po moją dłoń, cicho szepcząc, że jesteś, że będziesz i nigdy nie odejdziesz. Teraz tęsknię za odnajdywaniem Twoich nóg zaplątanych gdzieś w pościeli. Brakuje mi Twojego oddechu, który otulał moją twarz podczas mroźnych nocy i ciepła Twojej dłoni w trakcie jesiennych spacerów. Trochę cierpię na niedobór miłości, na samotność i tęsknotę.  
Obiecałeś.

...obiecałeś.